Minder regering, meer industrie

Europese concurrentiekracht vraagt om een stabiel systeem. De meeste politici hebben echter niet de moed om moeilijke beslissingen te nemen. Ze kijken niet verder dan de volgende verkiezingen, terwijl de industrie net een breder kader nodig heeft. Als we er niet in slagen daar verandering in te brengen, zullen we nooit een vuist kunnen maken, maar de speelbal blijven tussen Amerika en China

In Europa dragen we lasten die andere regio’s niet hoeven te torsen. Hoge arbeids- en energiekosten bijvoorbeeld. Maar de grootste rem op onze innovatie en concurrentiekracht is de bureaucratie. Er komen alsmaar nieuwe regels bij, zoals met de Green Deal of de Cyber Resilience Act. In een ideale wereld is er niks mis met duurzaamheid en cyberveiligheid. Maar helaas is dat niet de realiteit vandaag. Al het papierwerk dat bij die idealen komt kijken, is immers een strop rond de nek van bedrijven is. Het geeft geen enkele toegevoegde waarde, want klanten willen er niet voor betalen omdat er ook geen rechtstreeks voordeel aan gekoppeld is. We hebben in Duitsland komaf willen maken met nucleaire energie, na de kernramp in Fukushima. Nochtans lopen we hier geen risico’s op tsunami’s of aardverschuivingen. Op het einde van de rit ging onze productiviteit van 24% naar 17%.

De industrie blijft met andere woorden de hoeksteen van onze welvaart. Dat de vorige grote crisis, de bankencrisis van 2008, ons niet zo hard geraakt heeft, is te danken aan onze sterke industriële basis. We konden aan relatief lage kosten produceren. Door systemen als het duaal leren kregen we instroom van technisch goed geschoolde jongeren. Automatisering stuwde onze output. Een gouden tijdperk van industriële competitiviteit. Als we die verliezen, zal ook onze welvaart op termijn verloren gaan. Tarieven hebben we niet in de hand, maar wel het kostenplaatje hier. De complexiteit van de wetgeving terugdringen, zou al een stap in de juiste richting zijn.

Maar eigenlijk moet het hele systeem op de schop. 40% van de actieve bevolking in Duitsland werkt maar deeltijds. We zijn vergeten dat niks gratis is in het leven, uiteindelijk moet iemand ervoor werken, moet iemand de rekening betalen. Dat zijn wij, de belastingsbetalers. De uitgaven en de schulden van de overheid gaan de voorbije jaren alleen maar omhoog. Dat moeten we een halt toeroepen. Het is niet de overheid die ons geld moet uitgeven, neen, zij moet het terrein effenen, zodat investeren in infrastructuur, in de industrie aantrekkelijk wordt voor privaat kapitaal. Zelf zal ze een afslankkuur moeten ondergaan. Geen makkelijke job, maar wel een broodnodige als we willen dat ook de volgende generaties in welvaart opgroeien.

Ook als industrie moeten we onze verantwoordelijkheid opnemen. Door te stoppen met in silo’s te denken bijvoorbeeld. Als bedrijven meer leren samenwerken zouden ze betere aankoopprijzen kunnen onderhandelen. En wij als technologiefabrikant moeten onze componenten intelligenter maken, zodat ze complexe productie mogelijk maken en tegelijk makkelijk te bedienen. Laten we dus blijven focussen op waar we hier in Europa goed in zijn: op het maken van machines met een uitstekende prijs-kwaliteitverhouding. Lenze geeft alvast het voorbeeld door te streven naar het maken van de best mogelijke aandrijflijn. 

Dr. Marc Wucherer
CEO Lenze