Platform voor de voedingsverwerkende- & drankenindustrie
Volkswagen, jarenlang de motor van de Europese auto-industrie, staat onder zware druk en onderzoekt ingrijpende herstructureringen waarbij mogelijk fabrieken sluiten en tot 100.000 banen of meer op de tocht staan. De les is duidelijk: industriële aanwezigheid is nooit vanzelfsprekend. Wat vandaag nog stevig verankerd lijkt, kan morgen onder druk komen wanneer energie, loonkosten, vergunningen en regelgeving investeringen moeilijker maken dan elders. Een autofabriek verliezen is economisch pijnlijk. Voedingsproductie verliezen raakt veel dieper. Dan verliezen we niet alleen industriële activiteit, maar ook een deel van onze strategische onafhankelijkheid.
Met ruim 100.000 directe jobs en meer dan 85 miljard euro omzet is voeding de grootste industriële sector van het land. Achter elke voedingsfabriek schuilt bovendien een breed ecosysteem. Wie productie verliest, verliest op termijn veel meer dan één fabriek. Onze voedingsindustrie zorgt elke dag voor eten op het bord van 11 miljoen Belgen, voor de bevoorrading van miljoenen mensen in alle uithoeken van de wereld, en verbindt zo lokale productie met internationale exportkracht.
In een wereld waarin geopolitieke spanningen, pandemieën, klimaatschokken en handelsconflicten de bevoorradingsketens steeds vaker onder druk zetten, is een sterke lokale voedingsindustrie geen luxe. Ze is een strategische noodzaak. Wie voedingsproductie laat verdwijnen, maakt ons afhankelijker van buitenlandse productie en kwetsbaardere ketens. Dat betekent minder controle over kwaliteit, voedselveiligheid en beschikbaarheid, een hogere milieu-impact door transport en een verlies aan investeringen, innovatie en technische knowhow. De vraag is dus niet of we ons een sterke voedingsindustrie kunnen veroorloven. De vraag is of we ons kunnen veroorloven ze te verliezen.
Maar als we voedingsproductie in België willen houden, moeten we de randvoorwaarden om hier te produceren opnieuw competitief maken. Concreet betekent dat: betaalbare energie, beheersbare loonkosten, af van de taksenlasagne, een sneller en rechtszeker vergunningsbeleid en minder administratieve lasten. Vandaag worden voedingsbedrijven te vaak geconfronteerd met een opeenstapeling van kosten, heffingen, regels en procedures. Elk element afzonderlijk lijkt misschien beheersbaar, maar samen wegen ze zwaar op investeringen en concurrentiekracht. Ze vormen niet het verschil tussen iets meer of minder winst, maar tussen investeren in België of elders. Wie wil dat voedingsbedrijven hier blijven produceren, moet ervoor zorgen dat produceren hier ook haalbaar blijft.
We zijn misschien klein, maar op ons bord behoren we tot de wereldtop. Die sterkte is geen toeval. Ze is het resultaat van generaties ondernemers, werknemers, landbouwers, onderzoekers en exporteurs die samen een voedingsindustrie hebben opgebouwd die internationaal respect afdwingt. Maar dat erfgoed is niet vanzelfsprekend. Als we vandaag niet de juiste keuzes maken, produceren we morgen misschien nog wel Belgische recepten, maar niet langer in België. Dan verliezen we niet alleen productie, maar ook jobs, kennis, investeringen en een stuk van wat ons land economisch sterk en internationaal herkenbaar maakt.
België heeft alles in huis om ook de komende generaties kwaliteitsvolle voeding van wereldklasse te blijven produceren. Maar strategische sectoren vragen strategische keuzes. Wie onze voedingsindustrie wil behouden, moet vandaag de voorwaarden creëren zodat ze morgen nog hier kan investeren, innoveren en produceren. Dat is geen kost. Dat is een investering in onze economische slagkracht, onze strategische autonomie én onze maatschappelijke veerkracht.
Ann Wurman
CEO Fevia
